Notice: Undefined variable: q in /users/0032/sh217925/www/ppn.ipin.edu.pl/content/model/shop.class.php on line 930

Archiwum

2016, tom 32, zeszyt 3

Artykuł oryginalny

Efektywność kosztowa aripiprazolu stosowanego raz w miesiącu w porównaniu do risperidonu i olanzapiny o przedłużonym działaniu w iniekcjach

Katarzyna Kolasa, Jacek Wcislo, Izabela Lipka, Maciej Niewada, Joanna Jakubiak-Lasocka, Adam Martyniuk, Michał Jakubczyk
Farmakoterapia w Psychiatrii i Neurologii 2016, 32 (3), 157–169

Cel pracy. Celem była ocena efektywności kosztowej
aripiprazolu stosowanego raz w miesiącu jako pojedyncze
wstrzyknięcie (Abilify Maintena®) u dorosłych
pacjentów ze schizofrenią, w przypadku nawrotu
objawów psychotycznych spowodowanego uporczywym
i udokumentowanym brakiem współpracy w trakcie leczenia
neuroleptykami. Komparatorami były refundowane
w Polsce leki przeciwpsychotyczne drugiej generacji
o przedłużonym działaniu przeznaczone do stosowania
w iniekcji, tj. risperidon oraz olanzapina.
Materiał i metody. Przeprowadzono analizę kosztów
użyteczności z wykorzystaniem farmakoekonomicznego
modelu Markova, uwzględniającego możliwość niepełnego
stosowania się do zaleceń lekarskich oraz zmianę
linii leczenia. Model obejmuje dziesięcioletni horyzont
czasowy. Przyjęto perspektywę płatnika publicznego.

Wyniki. Oszacowane inkrementalne współczynniki
kosztów-efektywności (ICER) wynosiły: 70 777 PLN/
QALY (rok życia skorygowany o jakość) dla porównania
z risperidonem i 57 649 PLN/QALY dla porównania
z olanzapiną. Uzyskane wartości ICER mieszczą
się w przyjętym w Polsce zakresie opłacalności (tj. do
119 577 PLN/QALY). Analiza wrażliwości potwierdziła
odporność wyników na założenia przyjęte w modelu. Badano
alternatywne parametry stopy dyskontowej, wartości
użyteczności, warianty trzeciej linii, dawkowania,
aż wreszcie zmiany horyzontu czasowego.
Wnioski. Aripiprazol stosowany raz w miesiącu okazał
się lekiem kosztowo efektywnym w porównaniu z refundowanymi
w Polsce neuroleptykami atypowymi dostępnymi
w postaci wstrzyknięć o przedłużonym uwalnianiu.
Analizy wykazały odporność wyników na zmiany
kluczowych parametrów modelowania, takich jak stopa
dyskontowania czy wartości użyteczności. Opłacalność
leczenia Abilify Maintena została potwierdzona niezależnie
od wyboru wariantów trzeciej linii leczenia oraz
horyzontu czasowego stosowania leku.

Artykuł poglądowy

Miejsce aripiprazolu o przedłużonym działaniu w leczeniu schizofrenii; aspekty praktyczne

Marek Jarema, Adam Wichniak
Farmakoterapia w Psychiatrii i Neurologii 2016, 32 (3), 145–156

Jednym z ważniejszych warunków skuteczności farmakoterapii zaburzeń psychotycznych jest zapewnienie dobrej współpracy chorego w leczeniu. W związku z tym, że rozmiar braku lub niepełnej współpracy jest znaczący i może dotyczyć ponad połowy chorych, coraz częściej stosowaną formą leczenia w schizofrenii jest leczenie z użyciem leków w formie iniekcji o przedłużonym uwalnianiu (LAI). Celem artykułu jest podsumowanie badań wskazujących, w jaki sposób aripiprazol w formie LAI (ALAI) stwarza nowe perspektywy terapii psychoz oraz jak inicjować leczenie tym lekiem.

Artykuł poglądowy

Przeciwdepresyjne działanie iniekcji toksyny botulinowej

Marek Krzystanek, Artur Pałasz, Rafał Skowronek, Roman Wojnar, Ewa Martyniak
Farmakoterapia w Psychiatrii i Neurologii 2016, 32 (3), 171–180

Celem pracy był przegląd piśmiennictwa dotyczący nowej metody leczenia depresji – jednorazowej iniekcji botuliny w bruzdy okolicy gładzizny czoła. W artykule omówiono budowę i mechanizm działania botuliny, ryzyko i objawy zatrucia oraz zastosowania botuliny w medycynie. Szczegółowo przedstawiono pięć publikacji obejmujących jedną serię przypadków oraz cztery badania kliniczne z podawaniem botuliny A osobom chorującym na depresję. Wszystkie badania wskazują na istotny efekt przeciwdepresyjny iniekcji botuliny A wstrzykiwanej w okolicę gładzizny czoła. Jednorazowe wstrzyknięcie botuliny A w okolicę bruzd gładzizny czoła jest skutecznym i trwałym sposobem leczenia depresji.

Artykuł poglądowy

Długotrwałe leczenie litem a występowanie nowotworów nerek – przegląd piśmiennictwa i opis przypadku

Maria Aleksandra Abramowicz, Katarzyna Jończyk-Potoczna, Janusz Rybakowski
Farmakoterapia w Psychiatrii i Neurologii 2016, 32 (3), 181–191

Lit jako lek normotymiczny jest używany w psychiatrii niemal od 70 lat. Jego stosowanie może powodować upośledzenie zdolności zagęszczania moczu, a przy długotrwałym podawaniu może dochodzić do przewlekłej nefropatii cewkowo-śródmiąższowej. Lit indukuje proliferację komórek w nerkach, szczególnie w cewkach zbiorczych, powodując poszerzenie cewek i tworzenie się torbieli, które są stwierdzane za pomocą badań obrazowych u pacjentów długotrwale przyjmujących lit. W ostatnich latach pojawiły się doniesienia o zwiększonym ryzyku guzów nerek u pacjentów z chorobą afektywną dwubiegunową (ChAD) leczonych litem. Wyniki badania, jakie opublikowali badacze francuscy w 2014 roku, wskazywały na wielokrotnie podwyższone ryzyko występowania raka nerek wśród pacjentów długotrwale stosujących lit. Badanie to było komentowane i krytykowane w oparciu o doświadczenia kliniczne psychiatrów, którzy nie zaobserwowali takiego związku. W ostatnich dwóch latach opublikowano wyniki trzech dużych badań populacyjnych (dwa wykonano w Danii, jedno w Szwecji), które wykazały, że długoterminowe leczenie litem nie jest związane z podwyższonym ryzykiem guzów nerek lub górnych dróg moczowych. W obecnej pracy opisano przypadek 56-letniej pacjentki leczonej ponad 10 lat węglanem litu z powodu ChAD, u której w 2011 roku w badaniu ultrasonograficznym stwierdzono obecność guza o wymiarach 5 × 5 × 4,5 cm w lewej nerce. Prawidłowe wartości czynności nerek pozwalały na wysunięcie przypuszczenia o braku związku wystąpienia nowotworu z leczeniem litem. Guz został usunięty operacyjnie, bez konieczności dalszego postępowania, a w badaniu histopatologicznym stwierdzono zmianę typu carcinoma papillare. Po usunięciu nowotworu pacjentka kontynuuje z dobrym wynikiem leczenie litem.

Sprawozdanie

Sprawozdanie z VIII Szkoły Neuropsychofarmakologii (ECNP), 26 czerwca – 1 lipca 2016, Oxford

Przemysław Sieracki
Farmakoterapia w Psychiatrii i Neurologii 2016, 32 (3), 193–196

Szkoła Neuropsychofarmakologii została zorganizowana przez European College of Neuropsychopharmacology (ECNP) w celu szerzenia wiedzy z zakresu neuropsychofarmakologii wśród młodych lekarzy i naukowców z całej Europy. Jest prowadzona przez europejskich ekspertów. Sprawozdanie ma na celu podsumowanie szkolenia, które odbyło się w terminie 26 czerwca – 1 lipca 2016 w Oksfordzie. W tekście prezentuję tematykę wykładów oraz wydarzenia, które towarzyszyły szkoleniu i najważniejsze wnioski.