2014 zeszyt 3-4

Powrót do zeszytu

Tom 23, zeszyt 3-4

Artykuł oryginalny

Wybór i skuteczność leczenia farmakologicznego adolescentek hospitalizowanych z powodu jadłowstrętu psychicznego

Marta Tyszkiewicz-Nwafor1, Piotr Sibilski1, Natalia Lepczyńska1, Agnieszka Słopień1, Monika Dmitrzak-Węglarz2, Andrzej Rajewski1, Filip Rybakowski3
1. Poznan University of Medical Sciences, Department of Child and Adolescent Psychiatry, Poznan, Poland
2. Poznan University of Medical Sciences, Psychiatric Genetics Unit, Department of Psychiatry, Poznan, Poland
3. Institute of Psychiatry and Neurology, Department of Child and Adolescent Psychiatry, Warsaw, Poland
Farmakoterapia w Psychiatrii i Neurologii, 2014, 3–4, 141–151
Słowa kluczowe: jadłowstręt psychiczny, farmakoterapia, hospitalizacja

Cel pracy. Leczenie jadłowstrętu psychicznego (JP) powinno być wielokierunkowe, a występujące w przebiegu choroby objawy współtowarzyszące mogą wymagać leczenia farmakologicznego. Jak dotąd pojawiło się tylko kilka doniesień na temat farmakoterapii adolescentek hospitalizowanych z powodu JP, a ich wyniki są sprzeczne. Celem naszego badania była retrospektywna analiza czynników mogących decydować o wyborze leczenia farmakologicznego w wypadku JP oraz jego wpływ na przyrost masy ciała, nasilenie objawów zaburzeń odżywiania, depresji, obsesji i kompulsji.
Materiał i metody. Badaniem objęto 80 pacjentek z rozpoznaniem JP i oceniono u nich różnice w stopniu niedożywienia oraz nasileniu objawow psychopatologicznych przed rozpoczęciem leczenia szpitalnego oraz po jego zakończeniu. Retrospektywnie przeanalizowano leczenie farmakologiczne: u 33 chorych nie stosowano leków (BL), u 22 jako podstawowy zastosowano lek z grupy NaSSA (mirtazapina lub mianseryna), 13 pacjentek było leczonych SSRIs (sertraliną lub fl uoksetyną), a 12 olanzapiną (OLZ).
Wyniki. Zaobserwowano, że w zależności od rodzaju stosowanego leczenia farmakologicznego, u pacjentek odnotowuje się rożne wartości BMI, lecz nie stwierdza się rożnego przyrostu BMI i rożnego tempa przyrostu BMI. Co więcej, różnice dotyczyły także nasilenia objawów zaburzeń odżywiania oraz depresji przed rozpoczęciem leczenia farmakologicznego, lecz nie pod koniec hospitalizacji.
Wnioski. Pacjentki nieleczone farmakologicznie (BL) miały łagodniejszy przebieg choroby niż te, którym podawano leki. Lekarze, stosując leki u pacjentek z cięższym przebiegiem choroby, uzyskali poprawę objawów psychopatologicznych, których nasilenie było porównywalne do prezentowanego przez pacjentki z lżejszym przebiegiem choroby, co może świadczyć o skuteczności farmakoterapii w cięższych postaciach JP.

Adres do korespondencji:
Marta Tyszkiewicz-Nwafor
Uniwersytet Medyczny im. Karola Marcinkowskiego w Poznaniu
Klinika Psychiatrii Dzieci i Młodzieży
ul. Szpitalna 27/33, 60-572 Poznań, Poland
e-mail: malamt@gmail.com
phone: +48 511 570 487