2009 zeszyt 2

Powrót do zeszytu

Tom 25, zeszyt 2

Artykuł oryginalny

Polscy pacjenci EUFEST (European First Episode Trial) po rocznym leczeniu przeciwpsychotycznym: ryzyko odstawienia leku i składowe zespołu metabolicznego

Jolanta Rabe-Jabłońska1, Tomasz Pawełczyk1, Marek Jarema2, Marcin Olajossy3, Janusz Rybakowski4
1. Klinika Zaburzeń Afektywnych i Psychotycznych Katedry Psychiatrii Uniwersytetu Medycznego w Łodzi
2. III Klinika Psychiatryczna Instytutu Psychiatrii i Neurologii w Warszawie
3. Katedra i Klinika Psychiatrii Akademii Medycznej w Lublinie
4. Klinika Psychiatrii Dorosłych Uniwersytetu Medycznego w Poznaniu
Farmakoterapia w Psychiatrii i Neurologii, 2009, 2, 75–83
Słowa kluczowe: EUFEST, polska grupa, schizofrenia, pierwszy epizod, haloperidol, amisulprid, olanzapina, kwetiapina, ryzyko odstawienia leku, zespół metaboliczny

Celem pracy była ocena ryzyka odstawienia leczenia oraz porównanie występowania zmian parametrów biochemicznych należących do składowych zespołu metabolicznego (ZM) podczas rocznej terapii haloperidolem stosowanym w niskich dawkach oraz lekami przeciwpsychotycznymi II generacji (LPIIG) podawanymi w dawkach terapeutycznych: olanzapiny, kwetiapiny i amisulpridu u polskich uczestników badania EUFEST (European First Episode Trial).
W badaniu uczestniczyło 94 pacjentów z rozpoznaniem I epizodu schizofrenii, zaburzeń schizofrenopodobnych i zaburzeń schizoafektywnych (wg DSM – IV), wcześniej nieleczonych przeciwpsychotycznie. Wszystkim pacjentom przed rozpoczęciem badania oraz po roku oznaczono stężenie: glukozy na czczo we krwi żylnej, stężenie cholesterolu całkowitego, cholesterolu HDL i LDL oraz triglicerydów – TG. W analizie ryzyka odstawiania leków przeciwpsychotycznych wzięto pod uwagę zakończenie leczenia z jakichkolwiek przyczyn.
W grupie polskich pacjentów włączonych do badania EUFEST: ryzyko odstawienia haloperidolu stosowanego w niskiej dawce w czasie 12-miesięcznej terapii było istotnie wyższe niż przy stosowaniu LPIIG. Ryzyko odstawienia nie różniło się istotnie statystycznie w przypadku leczenia poszczególnymi LPIIG, choć najdłużej lek przyjmowali pacjenci leczeni kwetiapiną. Nie stwierdzono istotnych statystycznie różnic pomiędzy stosowanymi lekami w zakresie wpływu na zmiany analizowanych parametrów metabolicznych, jednak kwetiapina i amisulprid powodowały większy, choć nieistotny wzrost stężeń lipidów, niż olanazapina i haloperidol, a olanzapina powodowała większy niż pozostałe leki, choć nieistotny, wzrost stężeń glukozy na czczo.

Adres do korespondencji:
Jolanta Rabe-Jabłońska
Klinika Zaburzeń Afektywnych i Psychotycznych
Katedra Psychiatrii
Uniwersytet Medyczny
ul. Czechosłowacka 8/10, 92-216 Lódź