2005 zeszyt 2

Powrót do zeszytu

Tom 21, zeszyt 2

Artykuł

Diagnoza i terapia hiponatremii u pacjenta z zaburzeniami psychicznymi

Maria Załuska1
1. IV Klinika Psychiatrii Instytutu Psychiatrii i Neurologii
Farmakoterapia w Psychiatrii i Neurologii, 2005, 2, 155-166
Słowa kluczowe: hiponatremia, zaburzenia psychiczne, postępowanie

Psychiatra spotyka przypadki hiponatremii (poziom sodu w surowicy poniżej 135 mEq/l) zarówno w oddziale psychiatrii, jak i konsultując inne oddziały szpitalne. Rozpowszechnienie przypadków hiponatremii szacowano na około 0,36% do 4% w szpitalach ogólnych i od 0,36% do 6,4% w oddziałach psychiatrycznych. Hiponatremia poniżej 120 mEq/l przejawia się zaburzeniami psychicznymi i neurologicznymi, zagraża trwałym uszkodzeniem o.u.n. i zgonem. Hiponatremia u pacjenta długotrwale chorującego psychicznie może być spowodowana psychogenną polidypsją, chorobami somatycznymi, niepożądanym działaniem leków. Częstym mechanizmem jest indukcja nadmiernego wydzielania hormonu antydiuretycznego (ADH).
Postępowanie terapeutyczne obejmuje korektę poziomu sodu w surowicy z uwzględnieniem ryzyka związanego ze zbyt szybkim podawaniem dożylnym roztworów NaCl. W następnym etapie, w zależności od rozpoznania przyczyn, należy korygować stosowaną farmakoterapię, leczyć zaburzenia somatyczne lub psychiczne wywołujące utratę sodu.