2004 zeszyt 3

Powrót do zeszytu

Tom 20, zeszyt 3

Artykuł

Przydatność testu z debrizochiną w ocenie skuteczności i bezpieczeństwa kuracji lekiem przeciwdepresyjnym

Koszewska I.1, Bidziński A.2, Turzyńska D.2, Kalinowski A.1, Święcicki Ł.1, Dąbrowski M.1, Torbiński J.1, Burna-Drażkowic E.1, Fornal S.1, Grądzka D.1, Namysłowska M.1, Pużyński S.1, Płaźnik A.2
1. II Klinika Psychiatryczna Instytutu Psychiatrii i Neurologii w Warszawie
2. Zakład Neurochemii Instytutu Psychiatrii i Neurologii w Warszawie
Farmakoterapia w Psychiatrii i Neurologii, 2004, 3, 279-292
Słowa kluczowe: CYP2D6, leki przeciwdepresyjne, tolerancja, skuteczność

Współczynnik metaboliczny debrizochiny (MR) wyznaczono dla 102 osób hospitalizowanych z powodu depresji. Nie stwierdzono zależności tego współczynnika z płcią, wiekiem ani rodzajem rozpoznania (choroba afektywna jednobiegunowa, dwubiegunowa, pierwszy epizod depresji), jak również obciążeniem genetycznym chorobą afektywną. Do dalszych badań zakwalifikowano 77 chorych, poddanych terapii lekami przeciwdepresyjnymi metabolizowanymi głównie lub w znacznej części przez cytochrom CYP2D6. Nie stwierdzono, by objawy niepożądane występowały znacząco częściej u osób o skrajnie wolnym typie metabolizmu (PM; MR> 12,6), ani też w tzw. „grupie podwyższonego ryzyka” (IM; 4 < MR < 12,6). Stwierdzono natomiast statystycznie nieznamienną, ale wyraźnie zauważalną tendencję zbieżności zalecanych dawek z metabolicznym profilem pacjenta tj. osobom z niskim współczynnikiem MR zalecano dawki wyższe a osobom wolno metabolizującym niższe. Skuteczność leczenia przeciwdepresyjnego była podobna we wszystkich przedziałach wartości MR, ale z oceny klinicznej wynika, że stosunkowo najtrudniejszą w leczeniu była wąska grupa (6 osób) o skrajnie wolnym typie metabolizmu. Przydatność testu debrizochinowego w codziennej praktyce klinicznej wiąże się, więc głównie z możliwością wyodrębnienia tych chorych i zmodyfikowania leczenia.