1997 zeszyt 3

Powrót do zeszytu

Tom 13, zeszyt 3

Artykuł

Paroksetyna w leczeniu dużej depresji – wyniki badań wieloośrodkowych w Polsce

Stanisław Pużyński1, Jerzy Landowski1, Janusz Rybakowski1, Maria Beręsewicz1, Maria Chłopocka-Woźniak1, Janusz Jakitowicz1, Jan Jaracz1, Antoni Kalinowski1, Iwona Koszewska1, Ewa Lamparska1, Dorota Rosłoniec1, Łukasz Święcicki1, Leszek Trojanowski1
1. I Klinika Chorób Psychicznych AM w Gdańsku; II Klinika Psychiatryczna Instytutu Psychiatrii i Neurologii w Warszawie
Farmakoterapia w Psychiatrii i Neurologii, 1997, 3, 62-80

Wieloośrodkowe badania kliniczne przeprowadzone w grupie chorych z zaburzeniami depresyjnymi wykazały wyraźny wpływ terapeutyczny paroksetyny w dużej depresji (wg DSM-IV) u 71% chorych (ocena za pomocą skali CGI) oraz 58% chorych – przy ocenie za pomocą skali HADRS i MADRS. Stwierdzono wpływ terapeutyczny paroksetyny na wszystkie podstawowe objawy i cechy dużej depresji. Stwierdzono, że lecznicze działanie paroksetyny nie wiąże się z czasem trwania choroby, długością fazy depresyjnej (do czasu podjęcia leczenia), ze współwystępowaniem chorób somatycznych, obrazem klinicznym depresji, ani stosowaną dawką leku. U chorych reagujących na paroksetynę poprawa stanu klinicznego wystąpiła już po 14 dniach kuracji. Występowanie objawów niepożądanych stwierdzono u 63% leczonych. Najczęstszymi objawami ubocznymi były nudności (22%), niepokój (21%), bezsenność (18%) i pocenie (13%). Tylko u jednej osoby objawy niepożądane (zmiana fazy depresyjnej na maniakalną) były przyczyną przerwania leczenia. U 4 osób leczonych paroksetyną wystąpił w trakcie kuracji niewielki wzrost glikemii, niewymagający interwencji. U 6 osób stwierdzono występowanie zmian w zapisie ekg, u żadnego pacjenta nie podejmowano z tego powodu dodatkowych działań terapeutycznych, ani też nie przerwano leczenia paroksetyną.