1995 zeszyt 1

Powrót do zeszytu

Tom 11, zeszyt 1

Artykuł

Ocena kliniczna moklobemidu (preparat Aurorix) w terapii depresji (wyniki badań wieloośrodkowych)

Stanisław Pużyński1, Janusz Rybakowski1, Małgorzata Dąbkowska1, Maria Beręsewicz1, Iwona Koszewska1
1. II Klinika Psychiatryczna IPN w Warszawie; Klinika Psychiatryczna AM w Bydgoszczy
Farmakoterapia w Psychiatrii i Neurologii, 1995, 1, 49-60

Ocenę kliniczną preparatu Aurorix prowadzono w grupie pacjentów z rozpoznaniem dużej depresji wg DSM-III-R (31 osób otrzymywało lek w szpitalu, 35 w ambulatorium). Kuracja trwała 6 tygodni, stosowano dawki od 300 do 600 mg leku na dobę.
Aurorix wykazał wyraźny wpływ przeciwdepresyjny u 56% leczonych, przy czym u 27% uzyskano remisję lub bardzo dobrą poprawę. Działanie lecznicze preparatu nie zależało od obrazu i nasilenia depresji, długości nawrotu i dotychczasowego leczenia. Lepsze wyniki uzyskano u chorych, którzy przebyli więcej faz depresyjnych. U większości chorych tolerancja leku była dobra (u 61 osób nie odnotowano żadnych objawów ubocznych). Połowa objawów niepożądanych dotyczyła niekorzystnych zmian stanu psychicznego (bezsenność bądź nadmierna senność, uczucie napięcia, w pojedynczych przypadkach – pojawienie się urojeń i myśli samobójczych oraz zmiana fazy depresyjnej w maniakalną). Z innych objawów ubocznych najczęściej występowały nudności. Nasilenie objawów somatycznych było nieznaczne, nie wymagały przerwania kuracji ani na ogół dodatkowego leczenia.